Voor haar discussie tijdens NRC Live op 5 november heeft Mia een fantastisch opiniestuk geschreven over een van de grootste problemen in de werkcultuur onder artsen: een onveilig werkklimaat. Het schaadt niet alleen artsen zelf, maar leidt ook tot slechtere zorg voor patiënten. Tijd om daar iets aan te doen!

https://nrclive.nl/onveilig-werkklimaat-onder-artsen-schaadt-de-zorg/

“Het maken van medische missers leeft onder artsen, omdat het niet leeft.”

Gisteren ging de uitzending van Nieuwlicht over de hoge werkdruk en tekorten onder huisartsen. Onze eigen Wouter werd daarvoor geïnterviewd: over hoe de hoge werkdruk kan leiden tot medische fouten, over zijn eigen fout en wat dat met hem deed.

https://nieuwlicht.eo.nl/artikelen/2019/10/meer-openheid-voor-medische-missers/

Door Mia Wessels

Hij leek wel een verloren superheld. Met een gouden metallic warmtedeken over zijn schouders liep hij in een fietspakje op klikschoenen over en weer door de gang van de spoedeisende hulp. In zijn hand hield hij een verschrompeld plastic bekertje, eerder gevuld met ziekenhuisthee. Zijn schoenen maakten een klikkend geluid op het linoleum terwijl hij ijsberend wachtte op mij. Ik lag onder de CT-scan nadat ik in een crashroom was overgedragen door de ambulancebroeders.

We hadden die ochtend besloten te gaan mountainbiken. Ik wilde dat graag. Het was een koude maar prachtige zondagochtend. We fietsten onder een blauwe lucht tussen hoge bomen. Hij kende de bossen op zijn duimpje, had er zomers trainend doorgebracht. Ik fietste met een brede glimlach achter hem aan. Ik genoot ervan om hem te zien genieten. Na elke afdaling stond hij aan de kant op mij te wachten, “gaat het goed schatje?”. Na elke afdaling werd ik meer zelfverzekerd.

En toen, een uitstekende boomstronk. Mijn gezicht in de grond. Stilte. Terwijl de wereld donker werd vond ik kruipend zijn armen. “Blijf bij me schat, hoor je me? Zeg eens iets, liefie. Het gaat helemaal goedkomen, ik ben bij je.” Alles om me heen werd stil. Ik voelde hoe onze fietskleren nat en warm werden van het bloed dat pulserend mijn gezicht verliet. “Jongens, jemig, wat klote dit. Ik ben arts, ik ga jullie helpen” zei een warme vrouwenstem die blijkbaar achter ons fietste. En dat was ook zo. “Jij!” volgde er. “Bel 112 en kom daarna bij me terug. Jij! Geef je fietsjasje, we willen voorkomen dat ze afkoelen”. Stilte. “Heb je 112 gebeld?” hoorde ik haar later zeggen. “Ja nee, er is hier geen bereik” zei een mannenstem. “Wat dacht je! Zei onze dokter. “Je zit midden in een bos, ga nu bereik zoeken en kom dan me terug!”. Vijf kwartier lang, terwijl zij alles verzorgde, heeft hij me vastgehouden. In stilte ervaarde ik volledige overgave.

Die avond zat hij, vier uur lang, naast mijn slapende ouders op harde stoeltjes in een lange gang te wachten. Ik lag geïntubeerd op een operatietafel. Er was nergens in het ziekenhuis een maaltijd te vinden en naar huis op en neer was geen optie. Ik werd half twee ’s nachts de recovery op gereden.

Voor mij is het een intensieve dag geweest, maar voor hem misschien nog meer. Er is die dag voor mij gezorgd, maar eigenlijk niet voor hem. In dit land waar het zorgbudget honderd miljard euro per jaar is. Waar we de meest waanzinnige behandelingen uit kunnen voeren om levens te redden waar ze in andere landen van dromen. Waar er levens worden verbeterd en ziekten dragelijker worden.

In onze kolossale ziekenhuizen doen we alles voor de zieken, maar vergeten een thuis te bieden aan de families,  de vrienden en de verloren helden op klikschoenen. Wat ik de afgelopen jaren in een witte jas nooit zag, maar me nu pijnlijk realiseer, is dat zij op deze momenten misschien wel net zo kwetsbaar zijn als hun dierbare zieke. En dit deed mij denken. Waarom houden we deze plek alleen en slechts het huis van de zieken? Waarom serveren we kroketten en friet in plaats van een gezonde maaltijd? Waarom is er geen plaats om warm en comfortabel te wachten tot je geliefde uit een operatie ontwaakt? Waarom, was er voor mijn verloren held, geen plek om zich op te frissen of een warme maaltijd op zondag? 

De Jonge Dokter is heel hard aan het groeien. Met onze kleine groep hebben we de laatste tijd al enorm veel bereikt. Om die stijgende lijn door te kunnen zetten zijn we op zoek naar nieuwe mensen die zich bij ons willen aansluiten. Wil jij De Jonge Dokter helpen? We zijn momenteel op zoek naar mensen voor de volgende teams:

  • Communicatie – Iedereen die onze LinkedIn-/Facebook-/Instagram-/Twitter-pagina volgt zal hebben gezien dat de frequentie van posts nog niet altijd optimaal is. Daarom is er een heus communicatieplan in de maak waarmee we willen zorgen dat we nog meer exposure krijgen. Samen met het team ga je aan de slag om content te creëren voor al onze communicatiekanalen in lijn met de communicatiestrategie.
  • Community: zoals jullie mogelijk al hebben gezien kun je member worden van De Jonge Dokter. Het technische deel van het systeem staat, maar we zijn nog op zoek naar mensen die met ons mee willen denken over hoe we de community gaan onderhouden en voeden. Dit zal deels inhouden dat je meekijkt hoe we ons member systeem kunnen verbeteren en deels dat je meedenkt over de nieuwsbrieven en perks voor members.
  • Partners – Om te groeien en meer exposure te creëren hebben we partners nodig. Als teamlid van team partners ga je op zoek naar mogelijke partners en spreek je met ze af om te kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen.

Ben jij diegene met die vlotte babbel, creatief meesterbrein of out-of-the box denkende people person, dan komen we graag met je in contact. Je kan ons een mailtje sturen op people@dejongedokter.nl. Op 23 augustus zal in Amsterdam of Utrecht een kennismakingsavond plaatsvinden, waarbij wij meer zullen vertellen over De Jonge Dokter en jij ons kan vertellen wat je ideeën zijn bij ons en waar je ons denkt te kunnen versterken.

Wat hebben we genoten van het uitverkochte iHealth vorige week zaterdag!

Het was een prachtige dag boordevol leerzame lezingen, een confronterende interactieve sessie en enorm actieve workshops. Het was super om te zien hoe gedreven iedereen actief deelnam aan deze dag. We willen alle aanwezigen ontzettend bedanken voor hun komst en deelname en hopen dat zij weer vol inspiratie naar huis zijn gegaan.

Baal je dat je dit allemaal hebt moeten missen? Geen zorgen, op 16 november vindt ons volgende evenement plaats: Foutenfestival 2.0.

Door Mia Wessels
Wat zou jij aan jezelf veranderen als je één ding mocht kiezen? Vroeg mijn vriendin aan mij op een bankje in het park. We waren dertien en hadden tussenuur. Mijn antwoord was een vraag, namelijk: mag ik er echt maar één kiezen? Ik kon namelijk wel honderd dingen bedenken die ik aan mijn schrale lijfje wilde veranderen. “Ja”, zei mijn vriendin, “ik weet er anders ook wel honderd. Je moet er ééntje kiezen”.

Deze situatie lijkt onschuldig, maar weerspiegelt mijns inziens een chronische, besmettelijke onzekerheid onder jonge vrouwen. Niet op iedereen heeft het (even veel) effect, maar ik heb er jarenlang ongezond door gegeten. Te weinig, ongezond, afgewisseld met extreem gezond eten. Of ongecontroleerde eetbuien die daarna vakkundig hersteld worden met perioden van niet eten. Ook kon ik geen complimenten aannemen. “Jaaa”, zei ik dan, “maar het kan altijd beter”. Alle headspace die ik aan die onzin ben verloren had ik ook in hele mooie dingen kunnen steken. Maar ja, het kon altijd beter.

Tot ik drie weken geleden van een mountainbike viel en landde op mijn gezicht. Een split second die mijn leven had kunnen kosten, kostte gelukkig slechts een gebroken gezicht. Na een vier uur lange operatie werd ik wakker met een ander gezicht. Helemaal gezwollen en blauw, met tampons in mijn neus.

Opeens veranderde mijn definitie van ‘beter’. Beter betekende eerder dunnere benen, dikkere lippen of ander haar. Nu betekende beter ‘hetzelfde zijn als eerst’. Voor het eerst in mijn leven wilde ik weer intens mijzelf zijn. Mia, precies zoals ik was. Dus de volgende keer dat ik een compliment krijg, neem ik hem wel aan. Want het kan nooit meer beter. Ik word nooit meer zoals ik was, omdat ik nu ben wat ik ben. En dat is misschien maar beter.

Waarom deze blog?
Ik schreef deze blog drie weken nadat ik gevallen en geopeerd was. Ik was dus aan het herstellen, en ik had geen idee wat dat was. Ten eerste, omdat ik geen beeld had van wat het herstel zou behelsen. Dat ik weken lang letterlijk hele dagen zou slapen had ik niet verwacht. Maar ik wist ook niet of dit normaal was, want een ‘hersenschudding’ had ik me nooit echt in geinteresseerd. Ten tweede, omdat je voor echt herstel, moet luisteren naar je lijf. En dat is makkelijker dan gedacht. En dit is waarom deze blog online staat. Want zorgen voor jezelf hoeft niet alleen wanneer je herstelt. Het is ook nodig wanneer je je benen van je lijf aan het lopen bent in de kliniek of een hele dag poli doet. En daar gaan we het over hebben op iHealth, het aankomende symposium op 29 juni in de Rabobank in Utrecht. Je kunt hier meer lezen en je kaartje kopen.

Over zorg voor jezelf in het licht van de toekomst

De mogelijkheden binnen de geneeskunde veranderen in een snel tempo. Techniek wordt geavanceerder. Behandelopties worden meer gepersonaliseerd en specifieker. Big data gaat een steeds grotere rol spelen. En nieuwe spelers als Apple en Amazon mengen zich in de healthcare innovatie markt. Onze rol als zorgverlener gaat daarmee ook flink op de schop.

Wat betekent dat voor ons als dokters van de toekomst? Hoe behouden we juist de menselijke kant die zo belangrijk is in ons patiëntencontact? Hoe gaat technologie de dokters juist beter maken? En hoe kan ik in de toekomst de dokter blijven die ik wil zijn?

Wij zijn de zorg van de toekomst. Maar hoe gaan we die neerzetten?

Deze vragen staan centraal tijdens ons symposium op 29 juni. In het inspirerende kantoor van Rabobank in Utrecht bieden we je een interactieve middag met inspirerende sprekers, workshops en een open, veilige sfeer. Met een beperkt aantal plaatsen houden we het kleinschalig en exclusief.

Investering: € 20,00 (inclusief lunch en borrel) of als je snel bent € 17,50 (inclusief lunch en borrel).

De kaartverkoop start 25 maart, scoor dan hier je kaartje (op=op).

Meer informatie over het programma? Kijk dan hier

PS: Kun je niet en baal je daarvan? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogste van al het moois dat komen gaat..

Mia is één van de oprichters van De Jonge Dokter en liep de afgelopen maanden haar laatste coschap. Hieronder volgt een blog van één van haar observaties.

Op dagen zoals deze zien wij allemaal de zon niet. Wel verdrinken we in het TL licht van het ziekenhuis, dat scherp weerkaatst op het wit van de pakjes van de werknemers. Alsof iemand ooit heeft gedacht: laten we de meest donkere plek op aarde zoveel mogelijk onnatuurlijk licht geven. Alsof het de zorg wat minder zwaar maakt.

Na twee jaar vrijwel niet in het ziekenhuis te zijn geweest, maak ik weer deel uit van de routine. Het voelt alsof ik een oude liefde ben tegengekomen en we opnieuw besloten elkaar vaker te zien. Alles komt terug. De geur van de handalcohol, de polsbandjes om de verrimpelde handen die een leven hebben geleefd maar hier de patiënt op kamer vijf zijn. Het dubieuze donkere water uit het koffiezetapparaat en de afwezigheid van stilte.

Ook de mooie dingen komen terug. Een klein gebaar of intiem moment dat iemand weer herinnert aan menselijkheid, het aangezicht van een gebouw waar alle meubelstukken op wieltjes staan. De eindeloze kennis die we nooit helemaal zullen bezitten maar wel delen. Het continu aanwezige gevoel er bijna te zijn.

Eén van de situaties die mij bij is gebleven is de ochtendoverdracht op de woensdag uit mijn eerste week. Twee jonge dokters dragen alle patiënten van de intensive care over aan de dagdienst. Hartchirurgen, intensivisten, anesthesisten, verpleegkundigen en iedereen in opleiding kijken naar schermen met grafieken, röntgenfoto’s en cijfers. Patiënt één gevolgd door patiënt twee, gevold door een patiënt drie, deels onverwachts, die nacht overleden is. Daar was plots de altijd afwezige stilte. Er volgden reacties, vragen en verontwaardiging van de medisch specialisten aan de overkant van de tafel. De rest zweeg. De reacties waren invoelbaar, iedereen was geschrokken. Iedereen voelt zich in meer of mindere mate verantwoordelijk. Iedereen wil het gevoel hebben alles te hebben gedaan. Een patiënt, een mens, laten gaan is niet waar we voor hebben geleerd.

De jonge dokters van de nachtdienst gaven zo goed als ze konden antwoord. Het was duidelijk dat de nacht hen naast vermoeid, onzeker had gemaakt. Ze hadden hun best gedaan, iets wat in de zorg vaak voor lief genomen wordt.

Ik besef me dat een overdracht in de kern een zakelijke aangelegenheid is. Twee mensen, dokters met nachtdienst, zorgen voor mensen, patiënten. De overdracht van die zorg vereist precisie. Echter kunnen die twee dokters alleen iets overdragen als zij ook iets hebben gedragen. En ik denk dat er maar een deel van hetgeen zij dragen ook daadwerkelijk wordt overgedragen. Namelijk het medisch zakelijke deel; de labwaarden, geprikte drains, medische beslissingen en administratie. Maar dit weegt lang niet zo zwaar als de verantwoordelijkheid, onzekerheid, stress en emotionele uitputting. Dit is het persoonlijke deel van de overdracht dat niet wordt overdragen. Dit is het deel dat deze jonge dokters weer met zich mee naar huis nemen.  Dag na dag, jaar na jaar. Tot ze over tien jaar aan de andere kant van de zaal zitten en geen ruimte op hun schouders hebben voor het emotionele deel van de overdracht van de nieuwe jonge dokters.

Toch hoop ik dat er iemand is geweest die de jonge dokters van die woensdag heeft vastgepakt, aangekeken en heeft gevraagd hoe het voor hen was, hoe het met hen was. En daarmee het laatste deel van de overdracht van hun schouders af deed glijden. Zodat zij als zij naar buiten lopen, begroet worden door het echte licht.

Het jaar is nog maar net begonnen en dat betekent tijd voor goede voornemens. Weten waar je heen wilt. Of juist helemaal niet. Want kiezen is niet altijd makkelijk in een wereld vol mogelijkheden. We vroegen drie jonge artsen aan het begin van hun carrière naar hun dromen, ambities, maar ook twijfels over de te maken keuzes in 2019. 

Naar het einde van de wereld
Josien Hazelaar, arts-assistent cardiologie: “In 2019 ga ik naar het einde van de wereld verhuizen, nou ja, het einde van Nederland dan, en zelfs dat niet helemaal. Verhuizen naar Groningen! Nieuwe stad, nieuwe mensen, gezelligheid, koffietentjes en kroegjes, verstopte winkeltjes en knusse straatjes. Ik hoop het allemaal te gaan ontdekken. Bij een andere stad hoort ook een nieuwe baan. Met het oog op een toekomst als huisarts: wat zal ik doen? Ga ik voor een snijdend, beschouwend of sociaal vakgebied? Ga ik voor eerstelijns ervaring of blijf ik in het ziekenhuis? Praktische regelmatige werktijden of lekker nog even uitslapen met avonddiensten? Parttime misschien? Met een artsentekort op veel plekken maak ik me geen zorgen over óf ik een baan krijg, maar de keuze wordt er niet kleiner op. Bij alle vakgebieden valt er wel veel te leren. Mijn doel: een net zo leuke en gezellige plek als mijn huidige baan bij de cardiologie in Apeldoorn! De sfeer en collega’s maken de plek. Op naar het nieuwe jaar, met een glimlach.”

 

Bezinning, palmbomen en een leuke nieuwe werkplek
Casey Grandbois, assistent neurochirurgie: “Het aanbreken van een nieuw jaar is altijd een uitgelezen moment om stil te staan bij het afgelopen jaar en om plannen te maken voor de toekomst. Ik kijk terug op een leerzaam, waardevol en indrukwekkend jaar bij de neurochirurgie in Amsterdam. Toch is het ook weer even zoeken omdat mijn toekomst toch niet bij dat specialisme bleek te liggen. Wat betreft de plannen voor 2019?  Allereerst is het tijd voor bezinning, zodat ik een weloverwogen keuze kan maken voor mijn volgende nieuwe uitdaging. Een fascinerende en fijne werkplek, waar ik de ervaringen en lessen van vorig jaar mee naartoe kan nemen en met veel energie het vak van dokter in de praktijk mag brengen. En als dat op de rails is, dan volgt hoogstwaarschijnlijk een welverdiende vakantie! ‘S ochtends lekker duiken en daarna heerlijk een stapel boeken verslinden in de schaduw van een palmboom op een tropisch strand. Kortom, mijn goede voornemen voor dit nieuwe jaar: hard werken en volop genieten van de bijzondere momenten die het artsenberoep met zich mee brengt. We gaan er weer een fantastisch jaar van maken!”

 

De link leggen tussen geneeskunde en organisaties
Annemieke van Vliet, AIOS Bedrijfsgeneeskunde bij Arbo Unie: “2019 is het jaar waarin ik het eerste opleidingsjaar afrond en verder ga met het tweede jaar om bedrijfsarts te worden. Nog steeds sta ik achter de keuze om bedrijfsarts te worden. Mijn voornemen voor 2019 is om me nog verder te verdiepen in de breedheid van het vak: werkplekonderzoeken, Preventieve Medische Onderzoeken, verzuim- en re-integratiespreekuren,, keuringen, etc. Maar zeker niet te vergeten: in gesprek gaan met werkgevers en meedenken over preventie. Die maatschappelijke betrokkenheid en de link leggen tussen geneeskunde en organisaties, is immers wat me al tijdens de geneeskunde studie aantrok om de bedrijfsgeneeskunde in te gaan met het behalen van mijn artsendiploma. Een ander voornemen is het behouden van mijn werk-privé balans. Als AIOS Bedrijfsgeneeskunde houd ik genoeg vrije tijd over voor ontspanning en sociale contacten onderhouden. Proost op het nieuwe jaar.” –

(Wil je je oriënteren op bedrijfsgeneeskunde? Arbo Unie biedt ook een traineeship voor artsen aan)

“Ik weet stiekem nog steeds niet wat voor arts ik wil worden.” 

In samenwerking met onze partner Talent&Care kunnen wij weer vier jonge dokters een serie loopbaancoaching aanbieden van zeer ervaren coaches. Kun jij op de volgende data en wil je kans maken hierop? Meld je dan (1) aan via: info@dejongedokter.nl met in de titel: “Ik wil loopbaancoaching” en schrijf in 500 woorden op waarom jij dit moet winnen, en (2) meld je aan voor de nieuwsbrief.

Data:

6 februari 2019 – vanaf 19u
6 maart 2019 – vanaf 19u
3 april 2019 – vanaf 19u
1 mei 2019 – vanaf 19u
5 juni 2019 – vanaf 19u

De vorige ronde was binnen no time vol, dus wees snel.

Wellicht tot binnenkort!

 

Ook namens Talent&Care,

Team De Jonge Dokter