Mia is één van de oprichters van De Jonge Dokter en liep de afgelopen maanden haar laatste coschap. Hieronder volgt een blog van één van haar observaties.

Op dagen zoals deze zien wij allemaal de zon niet. Wel verdrinken we in het TL licht van het ziekenhuis, dat scherp weerkaatst op het wit van de pakjes van de werknemers. Alsof iemand ooit heeft gedacht: laten we de meest donkere plek op aarde zoveel mogelijk onnatuurlijk licht geven. Alsof het de zorg wat minder zwaar maakt.

Na twee jaar vrijwel niet in het ziekenhuis te zijn geweest, maak ik weer deel uit van de routine. Het voelt alsof ik een oude liefde ben tegengekomen en we opnieuw besloten elkaar vaker te zien. Alles komt terug. De geur van de handalcohol, de polsbandjes om de verrimpelde handen die een leven hebben geleefd maar hier de patiënt op kamer vijf zijn. Het dubieuze donkere water uit het koffiezetapparaat en de afwezigheid van stilte.

Ook de mooie dingen komen terug. Een klein gebaar of intiem moment dat iemand weer herinnert aan menselijkheid, het aangezicht van een gebouw waar alle meubelstukken op wieltjes staan. De eindeloze kennis die we nooit helemaal zullen bezitten maar wel delen. Het continu aanwezige gevoel er bijna te zijn.

Eén van de situaties die mij bij is gebleven is de ochtendoverdracht op de woensdag uit mijn eerste week. Twee jonge dokters dragen alle patiënten van de intensive care over aan de dagdienst. Hartchirurgen, intensivisten, anesthesisten, verpleegkundigen en iedereen in opleiding kijken naar schermen met grafieken, röntgenfoto’s en cijfers. Patiënt één gevolgd door patiënt twee, gevold door een patiënt drie, deels onverwachts, die nacht overleden is. Daar was plots de altijd afwezige stilte. Er volgden reacties, vragen en verontwaardiging van de medisch specialisten aan de overkant van de tafel. De rest zweeg. De reacties waren invoelbaar, iedereen was geschrokken. Iedereen voelt zich in meer of mindere mate verantwoordelijk. Iedereen wil het gevoel hebben alles te hebben gedaan. Een patiënt, een mens, laten gaan is niet waar we voor hebben geleerd.

De jonge dokters van de nachtdienst gaven zo goed als ze konden antwoord. Het was duidelijk dat de nacht hen naast vermoeid, onzeker had gemaakt. Ze hadden hun best gedaan, iets wat in de zorg vaak voor lief genomen wordt.

Ik besef me dat een overdracht in de kern een zakelijke aangelegenheid is. Twee mensen, dokters met nachtdienst, zorgen voor mensen, patiënten. De overdracht van die zorg vereist precisie. Echter kunnen die twee dokters alleen iets overdragen als zij ook iets hebben gedragen. En ik denk dat er maar een deel van hetgeen zij dragen ook daadwerkelijk wordt overgedragen. Namelijk het medisch zakelijke deel; de labwaarden, geprikte drains, medische beslissingen en administratie. Maar dit weegt lang niet zo zwaar als de verantwoordelijkheid, onzekerheid, stress en emotionele uitputting. Dit is het persoonlijke deel van de overdracht dat niet wordt overdragen. Dit is het deel dat deze jonge dokters weer met zich mee naar huis nemen.  Dag na dag, jaar na jaar. Tot ze over tien jaar aan de andere kant van de zaal zitten en geen ruimte op hun schouders hebben voor het emotionele deel van de overdracht van de nieuwe jonge dokters.

Toch hoop ik dat er iemand is geweest die de jonge dokters van die woensdag heeft vastgepakt, aangekeken en heeft gevraagd hoe het voor hen was, hoe het met hen was. En daarmee het laatste deel van de overdracht van hun schouders af deed glijden. Zodat zij als zij naar buiten lopen, begroet worden door het echte licht.

Het jaar is nog maar net begonnen en dat betekent tijd voor goede voornemens. Weten waar je heen wilt. Of juist helemaal niet. Want kiezen is niet altijd makkelijk in een wereld vol mogelijkheden. We vroegen drie jonge artsen aan het begin van hun carrière naar hun dromen, ambities, maar ook twijfels over de te maken keuzes in 2019. 

Naar het einde van de wereld
Josien Hazelaar, arts-assistent cardiologie: “In 2019 ga ik naar het einde van de wereld verhuizen, nou ja, het einde van Nederland dan, en zelfs dat niet helemaal. Verhuizen naar Groningen! Nieuwe stad, nieuwe mensen, gezelligheid, koffietentjes en kroegjes, verstopte winkeltjes en knusse straatjes. Ik hoop het allemaal te gaan ontdekken. Bij een andere stad hoort ook een nieuwe baan. Met het oog op een toekomst als huisarts: wat zal ik doen? Ga ik voor een snijdend, beschouwend of sociaal vakgebied? Ga ik voor eerstelijns ervaring of blijf ik in het ziekenhuis? Praktische regelmatige werktijden of lekker nog even uitslapen met avonddiensten? Parttime misschien? Met een artsentekort op veel plekken maak ik me geen zorgen over óf ik een baan krijg, maar de keuze wordt er niet kleiner op. Bij alle vakgebieden valt er wel veel te leren. Mijn doel: een net zo leuke en gezellige plek als mijn huidige baan bij de cardiologie in Apeldoorn! De sfeer en collega’s maken de plek. Op naar het nieuwe jaar, met een glimlach.”

 

Bezinning, palmbomen en een leuke nieuwe werkplek
Casey Grandbois, assistent neurochirurgie: “Het aanbreken van een nieuw jaar is altijd een uitgelezen moment om stil te staan bij het afgelopen jaar en om plannen te maken voor de toekomst. Ik kijk terug op een leerzaam, waardevol en indrukwekkend jaar bij de neurochirurgie in Amsterdam. Toch is het ook weer even zoeken omdat mijn toekomst toch niet bij dat specialisme bleek te liggen. Wat betreft de plannen voor 2019?  Allereerst is het tijd voor bezinning, zodat ik een weloverwogen keuze kan maken voor mijn volgende nieuwe uitdaging. Een fascinerende en fijne werkplek, waar ik de ervaringen en lessen van vorig jaar mee naartoe kan nemen en met veel energie het vak van dokter in de praktijk mag brengen. En als dat op de rails is, dan volgt hoogstwaarschijnlijk een welverdiende vakantie! ‘S ochtends lekker duiken en daarna heerlijk een stapel boeken verslinden in de schaduw van een palmboom op een tropisch strand. Kortom, mijn goede voornemen voor dit nieuwe jaar: hard werken en volop genieten van de bijzondere momenten die het artsenberoep met zich mee brengt. We gaan er weer een fantastisch jaar van maken!”

 

De link leggen tussen geneeskunde en organisaties
Annemieke van Vliet, AIOS Bedrijfsgeneeskunde bij Arbo Unie: “2019 is het jaar waarin ik het eerste opleidingsjaar afrond en verder ga met het tweede jaar om bedrijfsarts te worden. Nog steeds sta ik achter de keuze om bedrijfsarts te worden. Mijn voornemen voor 2019 is om me nog verder te verdiepen in de breedheid van het vak: werkplekonderzoeken, Preventieve Medische Onderzoeken, verzuim- en re-integratiespreekuren,, keuringen, etc. Maar zeker niet te vergeten: in gesprek gaan met werkgevers en meedenken over preventie. Die maatschappelijke betrokkenheid en de link leggen tussen geneeskunde en organisaties, is immers wat me al tijdens de geneeskunde studie aantrok om de bedrijfsgeneeskunde in te gaan met het behalen van mijn artsendiploma. Een ander voornemen is het behouden van mijn werk-privé balans. Als AIOS Bedrijfsgeneeskunde houd ik genoeg vrije tijd over voor ontspanning en sociale contacten onderhouden. Proost op het nieuwe jaar.” –

(Wil je je oriënteren op bedrijfsgeneeskunde? Arbo Unie biedt ook een traineeship voor artsen aan)

“Ik weet stiekem nog steeds niet wat voor arts ik wil worden.” 

In samenwerking met onze partner Talent&Care kunnen wij weer vier jonge dokters een serie loopbaancoaching aanbieden van zeer ervaren coaches. Kun jij op de volgende data en wil je kans maken hierop? Meld je dan (1) aan via: info@dejongedokter.nl met in de titel: “Ik wil loopbaancoaching” en schrijf in 500 woorden op waarom jij dit moet winnen, en (2) meld je aan voor de nieuwsbrief.

Data:

6 februari 2019 – vanaf 19u
6 maart 2019 – vanaf 19u
3 april 2019 – vanaf 19u
1 mei 2019 – vanaf 19u
5 juni 2019 – vanaf 19u

De vorige ronde was binnen no time vol, dus wees snel.

Wellicht tot binnenkort!

 

Ook namens Talent&Care,

Team De Jonge Dokter

Wij zijn nog aan het nagenieten van het foutenfestival! Wat gaaf dat iedereen er was, en wat werden er mooie en goede dingen besproken. Het AD schreef er het onderstaande stuk over waarin ook het onderzoek van De Jonge Specialist over burn-out bij artsen wordt aangehaald.

https://www.ad.nl/binnenland/jonge-artsen-bespreken-medische-missers~adaf21bd/

Hou onze pagina in de gaten voor meer evenementen!

#dejongedokter #jongedokter #djd #foutenfestival

P.S. Het genoemde onderzoek over burn-outs is is hier terug te vinden.

“Op dat moment krijg je buikpijn. En dat blijf je houden.”

 

Cardiothoracaal Chirurge Shirin Bemelmans-Lalezari over een gemaakte fout en hoe ze daarmee om heeft leren gaan. Koop nu je kaartje voor het Foutenfestival op 24 november – €20,- inclusief lunch en borrel. https://lnkd.in/dciBBRT

Waarom we niet durven te zeggen dat we trots zijn op onszelf (en dan ook de complimenten afwijzen)

 

Mijn zus werkt met 0-3-jarigen, de kleinsten onder ons die hun dagen vullen met het stapelen van voorwerpen en zelfstandig leren plassen. Onlangs liet zij mij een filmpje zien die mij deed realiseren hoe erg ik deze kleine mensen onderschat en hoeveel wij van ze kunnen leren. In het filmpje staat Timo, één van deze kindjes, alle glazen keurig in de kast te zetten, waarna hij zijn handjes afveegt aan zijn schort en hardop zegt: “goed van mij”. Hij had uit intrinsieke motivatie iets gedaan en zichzelf hierop gecomplimenteerd. Hij was trots.

 

Hoe komt het dan dat de slimme, succesvolle, jonge, bevlogen dokters, die uit intrinsieke motivatie dokter werden, zichzelf nauwelijks complimenteren? Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst “goed van mij” had gezegd. Ondanks alle externe goedkeuring in de vorm van titels, tevreden patiënten, beurzen en erkenning van vrienden en familie. Zijn wij trots zijn  verleerd? Of durven we het niet uit te spreken?

 

Veel van ons hebben last van het “imposter syndrome”. Dit fenomeen beschrijft de angst “dat men erachter gaat komen dat je het misschien toch allemaal niet kan”. Dit vind ik fascinerend. Want hoe, vraag ik mij af, zou dat dan in zijn werk gaan? Belangrijker nog, waarom is het aan iemand anders om te bepalen of jij iets wel kan? Waarom kan het niet zo zijn dat iemand misschien vindt dat jij iets niet kan maar jij toch wel?

 

Dit is de crux van onze het-heel-goed-doen-maar-onzeker-zijn-complex. Wij leggen de goedkeuring van ons kunnen, en soms zelfs van ons zijn, bij de ander. We vrezen het moment waarop iemand iets van ons niet goed vindt terwijl wij eigenlijk trots waren. Dus zijn we liever helemaal niet trots, ondanks al onze verzamelde externe goedkeuring, en bagatelliseren we de complimenten. Alsof een compliment aannemen betekent dat je het ermee eens, en dus misschien niet bescheiden, bent.

 

Dit creëert een afhankelijkheid van externe goedkeuring. Dit is begrijpelijk maar ook gevaarlijk. Begrijpelijk, omdat we leven in een wereld waarin we niet trots zijn op trots, zeker niet op jezelf gerichte trots. Bovendien geloven we dat hard werken van binnenuit beloond wordt met goedkeuring van buiten (als ik heel hard werk, word ik wel specialist). Dit is gevaarlijk, omdat niet sec hard werken maar het eindproduct beloond wordt (je kunt ook heel hard werken of goed zijn en niet in opleiding komen). Dit eindproduct wordt beoordeeld. En deze beoordeling is altijd, in meer of mindere maten, subjectief. Met andere woorden, wij hebben geen controle op de goedkeuring. We laten het aan iemand anders over te bepalen of wij er mogen zijn. Zonde. Op deze manier blijven heel veel bijzondere mensen met authentieke kenmerken en vaardigheden, onzichtbaar en onzeker.

 

Toen ik mij, dankzij kleine Timo, realiseerde dat ik dit deed ben ik een boekje bij gaan houden. Elke dag voordat ik ga slapen schrijf ik drie dingen van die dag op waar ik trots op ben. Ook en juist op de dagen waarop ik denk dat ik er geen kan bedenken. Zo blijf ik ondanks vervelende ervaringen de mooie dingen zien. En is het aan mij, om te bepalen of ik trots ben.

 

Wanneer was jij voor het laatst trots op jezelf?

Onze missie kan alleen uitgedragen worden als het ook gedragen wordt. De Jonge Dokter kan niet bestaan zonder een fantastisch team. En dit team is uitgebreid! We zijn ontzettend trots om Meike, Mike, Nicole, Casey, Rogier, Asra en Josien erbij te hebben. Binnenkort lees je hier wie zij precies zijn en hoe ze dingen zien.

 

PS: Lijkt het jou ook leuk om mee te helpen bouwen aan een nieuwe generatie goede dokters? Zie jij jezelf ook in dit team? Mail naar naar: info@dejongedokter.nl.

Wie ben jij als niemand kijkt?

 

“Van een afstand gezien lijkt het bestaan van een coassistent vrij en onbezorgd. We lopen achter dokters aan, zoeken op het juiste moment het juiste detail op om dat weer op het juiste moment hardop te zeggen, alsof we het al jaren weten.”

 

Gisteren brak mijn hart, toen ik door een raam van een statig huis naar een oude dame keek die helemaal alleen en voorovergebogen schuifelde door haar donkere keuken. Heel even danste de gedachte door mijn hoofd haar te vergezellen met een kop koffie en haar tijdelijk te verlossen van haar eenzaamheid, maar de dans werd snel overgenomen door de vanmorgen opgestelde to do’s, onbeantwoorde mails en voor te bereiden meetings die mij herinnerden aan mijn eeuwige tekort aan tijd. De dans werd stopgezet door een oude man die uit het niets, in datzelfde keukentje verscheen. In zijn handen, een gigantische bos zonnebloemen die hij vol overgave aan haar gaf. Schaamte vulde de kieren van mijn zojuist gebroken hart. Waarom was ik op een zondag in mijn studententijd zelfs daar te druk voor, met alles wat ik moet doen om te blijven werken naar wie ik wil zijn. Wie denk ik wel niet dat ik ben?

 

Hetzelfde vindt plaats wanneer ik in een witte jas door witte gangen loop langs kamers met mensen die echt alleen zijn. Zelden loop ik zonder reden naar binnen. Ik als coassistent zou toch alle tijd moeten hebben, juist voor deze reden?

 

Van een afstand gezien lijkt het bestaan van een coassistent vrij en onbezorgd. We lopen achter dokters aan, zoeken op het juiste moment het juiste detail op om dat weer op het juiste moment hardop te zeggen, alsof we het al jaren weten. Elke week een andere dokter, elke maand een ander ziekenhuis, niemand die ons eigenlijk kent. In het toneelstuk van het ziekenhuis spelen wij altijd het nieuwe gezicht, een rol die nooit went.

 

Nooit vraagt iemand naar onze feedback op systemen, processen of mensen. Zelden vraagt iemand hoe het gaat. Het opleiden van dokters die goed kunnen stampen, zonder kritische blik volstaat.

 

Van ‘doen alsof we arts zijn’, via ‘ons gedragen als een arts’ worden wij uiteindelijk die arts. Maar doen alsof en gedragen als lukt niet alleen door te kijken naar. In onze afhankelijkheid vormen wij ons onbewust naar hen, om als waargemaakte verwachting het vak te leren, en die zeven te veranderen in een acht.

 

Onze leermeesters en beoordelaars zijn 26-jarigen die verdrinken in administratieve handelingen terwijl de ogen van bovenaf door hun witte jas branden. Voor hen immers tien anderen.

 

We doen commissies en besturen, extra stages en PhD’s. We moeten laten zien dat we dit willen, laten zien dat we dit zijn. Maar als we onze identiteit zien door de ogen van een ander, wie zijn wij dan, als niemand kijkt?

 

 

Waarom deze blog?

Tijdens de studie en daarna pogen we ziekten en hun ontwikkeling te begrijpen. Bij onze persoonlijke ontwikkeling staan we echter minder stil. Wel zijn we veel bezig met ‘de volgende stap’. Waar ga ik werken? Ga ik promoveren? Hoe kom ik in opleiding? En als ik er dan ben, waar word ik dan staflid?

De volgende stap bepalen die past bij jou gaat het makkelijkst als je ook weet wat je wil. Weten wat je wil, komt voort uit weten wie je bent. En wat je goed kan. Je bewust worden van wie je bent, wat je kan en wat je wil helpt niet alleen in het maken van keuzes. Het biedt ook de handvaten om je omgeving te vormen naar wat jij wil en nodig hebt. Dit leidt tot meer tevredenheid en geluk.

Weten waar je staat vergt het stellen van andere vragen. En reflectie, veel zelfreflectie. Dat is niet zo  vanzelfsprekend in een druk en chaotisch leven. Daarom ga ik in deze reeks blogs de vragen die ik mijzelf stel, hardop op papier stellen.

In het najaar organiseert het Platform Medisch Leiderschap een drietal interessante  masterclasses over financiën, innovatie en teamwork. De masterclasses kunnen als drietal of apart bezocht worden. Hieronder per avond wat verdere informatie:

 

Masterclass financiën “Geld of een leven”

Overal kun je lezen over de stijgende kosten in de zorg. Hoe ga je hier mee om als arts? Neem je het risico om zelf medicatie te maken om de kosten te dekken? Carina Hilders, bijzonder hoogleraar Medisch management en leiderschap, zal jullie vertellen over de keuzes die gemaakt kunnen worden en hoe je hier invloed op kunt uitoefenen. Dit zal worden bijgestaan door een verhaal van een dappere ondernemer.

Locatie: ABN AMRO (Amsterdam Zuid)

Datum: 10 oktober 2018

 

Masterclass innovatie “Van idee naar plan”

Benieuwd hoe innovatie het werk van artsen in de verre toekomst kan vergemakkelijken, verduurzamen of patiëntvriendelijker maken? Misschien is dat al wel heel dichtbij! Sabine Pinedo (internist) vertelt over poli vanuit huis doen en Nico van Meeteren (directeur van Health Holland) gaat met ons dieper in op de redenen waarom innovaties soms niet slagen en niet landen bij het algemene publiek. De avond wordt afgesloten met een innovation game!

Locatie: KPMG (Amstelveen)

Datum: 12 november 2018

 

Masterclass teamwork “Sleutels voor succesvolle communicatie”

Wat zijn de belangrijkste eigenschappen van een succesvol team? Joyce Sombroek, Olympisch kampioen hockey en arts-assistent, zal ons vertellen over leiderschap binnen een succesvol team. Marck Haerkens (traumatoloog en vliegerarts bij Koninklijke Landmacht) zal ons vertellen over het essentiële belang van communicatie in kritieke situaties.

Locatie: VVAA (Utrecht)

Datum: 12 december 2018

 

 

Kaarten zijn beschikbaar zijn via deze link. Kaartjes kosten 25 euro per avond of 3 avonden voor 60 euro. Dit is inclusief maaltijd. Wees er op tijd bij want op = op!

“Ineens draag je zelf verantwoordelijkheid en kijkt er niet meer constant iemand mee over je schouder. Dat geeft spanning. Doe ik het wel goed? Heb ik overal aan gedacht? ’s Avonds op de bank loop je alles nóg eens na. En de volgende ochtend ga je met spanning naar het ziekenhuis; als ik gisteren maar niks vergeten ben.”

 

Afgelopen week beschreef Rosa in dit interview met Arts en Auto hoe is het om jonge dokter te zijn en wat De Jonge Dokter hierin kan betekenen. You go Rosa!